Deze ingreep werd ontwikkeld door Dr. A.J. Kremen en Dr. John H. Linner in 1954. Men stelde toen vast dat patiënten die een totale maagresectie ondergingen met een soortgelijke reconstructie een belangrijk gewichtsverlies hadden en een verbetering van hun diabetes vertoonden. De ingreep wordt “Roux-en-Y” genoemd om hem te onderscheiden van een recenter ontwikkelde ingreep: “bypass en omega” of “mini bypass”. Deze laatste ingreep maakte enkele jaren geleden furore in Frankrijk, maar werd er ondertussen verboden omwille van de ernstige verwikkelingen die eruit kunnen voortvloeien.
De Gastric Bypass werkt enerzijds restrictief en lokt anderzijds een malabsorptie uit. Er wordt, door middel van een calibratie sonde, een klein maagzakje gecreëerd die de grootte heeft van een yoghurt potje, ten einde de oppervlakte van de maag, die in contact komt met het voedsel, te verminderen. De rest van de maag wordt niet verwijderd zoals dit het geval is bij een Gastric Sleeve, maar blijft ter plaatse zodanig dat indien nodig (wat zelden het geval is) een afbraak van de bypass kan uitgevoerd worden. Daarna wordt een dunne darmlus (jejunum) aan het maagzakje gesutureerd. De voedingsmiddelen die door deze eerste sutuur gaan (gastro-jejunale sutuur), gaan vervolgens door een voedingslus van ongeveer 150 cm. tot aan de tweede sutuur, de jejuno-jejunale sutuur, tussen 2 darmlussen. Het is pas na deze tweede sutuur dat de voedselbolus in contact komt met de enzymen van de lever en de pancreas, toegevoerd via de 50 cm. lange bilio-pancreatische lus. Hetgeen bijdraagt tot efficiëntere intestinale absorptie binnen de gemeenschappelijke lus verder op. Deze bypass veroorzaakt een malabsortie, bovenop de restrictie veroorzaakt door de kleine omvang van het neogastrum. Daarenboven is er een belangrijk hormonaal effect (incretin effect) dat bekomen wordt doordat het voedsel niet meer in contact komt met het duodenum. Sommige anti-diabetische medicatie (GLP1 analogen) bootsen het effect na dat gezien wordt bij Gastric Bypass patiënten, waardoor de bloedsuiker spiegel verbetert.
Het verwacht verlies aan overgewicht bedraagt ongeveer 70 % en de verbetering (of zelfs het verdwijnen) van de comorbiditeiten die gelinkt zijn aan de obesitas zoals DM II is belangrijker dan na een Gastric Sleeve of Banding. De ingreep duurt ongeveer 2 uur en wordt in de meeste gevallen uitgevoerd via laparoscopie.
De hospitalisatieduur bedraagt meestal 4 dagen. Net zoals bij de Gastric Sleeve is een van de meest belangrijke verwikkelingen, het ontstaan van een fistel. Die treedt op bij ongeveer 3 % van de gevallen. Weerom is een snelle aanpak hiervan primordiaal, vermits dit kan leiden tot een levensbedreigende peritonitis. Andere verwikkelingen zijn bloeding, laattijdige perforatie van ulcera ter hoogte van de anastomosen (dikwijls uitgelokt door tabak intoxicatie), een te nauwe sutuur met stenose, voedingstekort, interne hernia. En net zoals bij alle heelkundige ingrepen kunnen nog meer algemene verwikkelingen optreden: een viscerale of vasculaire verwonding, gasembolie, longembolie (frequenter bij obese patiënten), long- of urinaire infectie, Covid 19 (ernstiger bij obese patiënten), pneumothorax, cardiale of vasculaire incidenten. De mortaliteit gelinkt aan deze ingreep is ongeveer 0,4 %.
Sleeve of Bypass ? Wat Kiezen ?
Na u de volledige informatie te hebben gegeven en voldoende denktijd gehad te hebben kan u vrij uw keuze maken. Onze rol bestaat er echter in u te begeleiden naar de beste keuze op basis van uw medische en chirurgische voorgeschiedenis. Bijvoorbeeld: in het geval van reeds bestaand gastro-oesofagale reflux of ernstige diabetes wordt de voorkeur gegeven aan een Gastric Bypass. In geval van gebruik van essentiële geneesmiddelen (risico op malabsorptie bij bypass), of in het geval van eerdere abdominale inframesocolische chirurgie (onder het colon transversum, risico op verklevingen met minder goede mobilisatie van de dunne darm als gevolg) zal eerder een Gastric Sleeve aangeraden worden.